همه ما می دانیم که پیاده روهای شهر ها جزیی از فضاهای عمومی شهر به شمار می رود و تردد و قدم زدن در آنها از حقوق حقه شهروندان و به نوعی بخشی از خاطرات هر فرد است. با کمی دقت هنگام قدم زدن در پیاده روهای شهرهای کشور به خصوص در کلان شهر تهران مشاهده می شود که ، بی تعارف این بخشهای عمومی از شهر مکانی است که به جای آنکه مالکان اصلی آن شهروندان باشند، در تصرف کامل یک سری از مغازه داران و کاسب ها قرار دارد.

این قشرهای نسبتا محترم با کمال پررویی و ...(بخوانید از خود راضی) از ساعات اول صبح که کرکره مغازه را بالا می برند ، اجناس و وسایل داخل مغازه را روی سطح پیاده رو ولو می کنند، گویی آن قسمت از پیاده رو جزیی از ملک و مغازه آنهاست، دستفروشان و دوره گردها نیز در این بین مزید بر علت می شوند.

چنانچه شهروندی نیز از سر حوصله و نظم به این افراد که متاسفانه در تهران تعدادشان بسیار زیاد است، تذکری بدهد با اعتراض شدید و گاهی با تعرض فیزیکی مواجه می شود!.در کشور ما در همه بخش ها قانون وجود دارد، اما کسانی که باید اعمال قانون کنند و هرکسی بداند در کجای حقوق شهروندی قرار دارد، مشخص نیست!.

شهروندان ما اظهار می دارند، چون مسیر تردد در پیاده رو ها مسدود است،عابر یا شخص پیاده مجبور است از حاشیه خیابان عبور کند که در این صورت باید حافظ جان خود و همراهان (گاهی همسر و فرزند و یا ..) باشد، یک نمونه کوچک آن در خیابان حافظ " انتهای پل حافظ تا میدان حسن آباد و نمونه دیگر آن در خیابان جمهوری اسلامی منطقه مربوط به فروشندگان تلفن های همراه و .... است.راستی چرا باید برخی افراد (کاسب ها و مغازه دارها) اینقدر از خود راضی و پررو باشند که این گونه به حقوق حقه شهروندان تجاوز کنند؟!!البته این تعرض به حقوق شهروندی و عدم برخورد با این افراد خاص این مناطق نیست ، درمحلات نیز همین وضعیت به راحتی قابل مشاهده است که به سادگی روح شهروندان را می آزاد و مردم برای آنکه با فلان مغازه دار که احتمالا یک شاگرد پادو بی تربیت هم دارد، برخورد نکنند - از کنار این موانع عبور می کنند.

احسان عربی مفرد